Śmierć nie zawsze oznacza koniec życia, w wierzeniach religijnych często traktowana jest jako moment przejścia do nowej rzeczywistości. Przyjrzymy się jak te przekonania wpłynęły na rozwój rozmaitych form portretowych, zachowujących wizerunek zmarłego nie tylko dla potomności, ale także zabezpieczających jego egzystencję w zaświatach.Temu służyły wizerunki faraonów, maski na mumiach oraz rozwijająca się rzeźba nagrobna przyjmująca wygląd postaci zmarłego, której wirtuozem w XVII w. stał się Gian Lorenzo Bernini. Z czasem relacje portretu ze śmiercią nabierały także bardziej osobistego wymiaru, zachowując wspomnienie po zmarłych, by ukoić smutek po ich odejściu poprzez zamawianie portretów pośmiertnych.

Reprezentacyjne i ostentacyjne portrety miały jedno zadanie – komunikować uprzywilejowaną pozycję ich bohatera, czasem równego bogom, a czasem po prostu przez nich namaszczonego do władzy nad światem. W malarstwie portretowym wykształciły się kody wizualne, które pozwalały szybko zorientować się jaką pozycję zajmuje sportretowany –  strój, poza i dobór atrybutów bezbłędnie komunikowały pozycję społeczną. Władcy, arystokraci, patrycjusze, mieszczanie a nawet chłopi – każdy z nich portretowany był w odmienny sposób, przynależny ich pozycji.

Przynależność rodowa była istotną wartością, którą chętnie manifestowano. Portret służył zarówno podkreślaniu koligacji rodzinnych poprzez eksponowanie nawiązań do przodków, jak i dawał wyraz urokom życia rodzinnego. Wieloosobowe portrety z członkami rodziny stawiały przez malarzem wyzwanie nie tylko kompozycyjne, ale także w oddaniu wzajemnych relacji między członkami rodziny. Osobną uwagę poświęcimy temu, jak zmieniało się traktowanie dzieci w portrecie — od miniaturowych dorosłych w sztywnych strojach po żywe, zindywidualizowane postacie.

Choć nie chcemy tego głośno przyznać, to praca nie od dziś jest częścią tożsamości człowieka. Podczas spotkania przyjrzymy się jak wykonywany zawód wpływał na kształtowanie się osobistego wizerunku, jakie przedmioty stawały się jego “symbolami”, z kim chciały być utożsamiane portretowane osoby. Szczególną uwagę poświęcimy artystom i ich relacji z wykonywanym zawodem, która nie zawsze była łatwa. Część z nich z dumą podkreślała arkana swojej pracy, inni woleli ukazywać się jako święci lub odcinać od fizycznych aspektów działalności.